Komunikaty serii J Link 16: etykiety, nazwy i przeznaczenia J0–J31

Komunikaty serii J Link 16 to binarne komunikaty o ustalonym formacie (TADIL J), zdefiniowane w MIL-STD-6016 i NATO STANAG 5516. Każdy nosi etykietę od J0 do J31 i podetykietę od 0 do 7: J2.2 to powietrzny PPLI, J3.2 to trasa powietrzna, J12.0 to przydział zadania. Poniższe tabele zawierają każdy publicznie udokumentowany komunikat J wraz z nazwą i przeznaczeniem, pogrupowane według funkcji.

Lista powstała wyłącznie ze źródeł publicznych i została skrzyżowana między nimi: międzyresortowy amerykański przewodnik FM 6-24.8 (2000), standard symulacji Link 16 SISO-STD-002 oraz materiały szkoleniowe i produktowe producentów. Strona jest zaprojektowana do druku: użyj okna druku przeglądarki lub Zapisz jako PDF — arkusz stylów druku bloga ukrywa nawigację. O tym, jak dekodowane są słowa i gdzie kodeki popełniają błędy, piszemy w towarzyszącym przewodniku polowym po serii J Link 16; o waveformie i terminalach pod spodem — w wyjaśnieniu, czym jest Link 16.

Jak czytać etykietę komunikatu serii J Link 16

Etykieta taka jak J3.2 zawiera dwie liczby. Pierwsza to 5-bitowa etykieta (0–31), która nadaje nazwę rodzinie komunikatów — J3 to obserwacja. Druga to 3-bitowa podetykieta (0–7), która wybiera jeden komunikat z tej rodziny: J3.2 to trasa powietrzna, J3.3 nawodna. Obie znajdują się na początku słowa początkowego komunikatu, więc dekoder wie, jaki komunikat otrzymał, już po pierwszych dziesięciu bitach.

W specyfikacjach i logach pojawiają się jeszcze trzy notacje:

• Sufiksy słów. I, E lub C po etykiecie wskazuje jedno słowo komunikatu: J10.2I to słowo początkowe Engagement Status, a J10.2C2 jego słowo kontynuacji 2.
• Liczby w nawiasach. J28.2(0) to konkretny komunikat wewnątrz narodowej etykiety J28.2 — tutaj Text Message używany do wolnego tekstu.
• Luki. Nie każda liczba jest używana. J4 oraz J18–J27 nie występują w publicznych katalogach, a J5 wnosi jeden komunikat — J5.4.

Wpis oznaczony † pojawia się tylko w jednym publicznym źródle; potwierdź go w rewizji standardu, której używa twój program.

J0–J8: zarządzanie siecią, PPLI, obserwacja i zarządzanie informacją

Te rodziny utrzymują sieć przy życiu i budują wspólny obraz: J0 i J1 zarządzają siecią, J2 pozwala każdemu terminalowi zameldować o sobie, J3 przenosi to, co widzą czujniki, a J7 zamienia wiele niezależnych raportów w jeden spójny obraz.

Zarządzanie siecią (J0, J1)

Precyzyjna lokalizacja i identyfikacja uczestnika (J2)

Obserwacja (J3)

Zwalczanie okrętów podwodnych, wywiad i zarządzanie informacją (J5–J8)

J9–J17: koordynacja uzbrojenia, kierowanie, stan i walka radioelektroniczna

Te rodziny czynią z Link 16 kanał dowodzenia, a nie tylko strumień obrazu. J11 dodano dla uzbrojenia zintegrowanego z siecią zmianą do MIL-STD-6016C, dlatego brakuje go w katalogu z 2000 roku; J16.0 i J17.0 pojawiają się w późniejszych katalogach producentów i specyfikacjach bram.

Koordynacja i zarządzanie uzbrojeniem (J9–J11)

Kierowanie (J12)

Stan, walka radioelektroniczna, ostrzeganie przed zagrożeniem, zobrazowanie i pogoda (J13–J17)

J28–J31: użycie narodowe, wolny tekst i funkcje porządkowe

Podetykiety J28 przydzielono państwom i rodzajom sił zbrojnych, które definiują własną treść; ta, z którą integratorzy spotykają się najczęściej, to J28.2(0), komunikat wolnego tekstu. J31 zawiera kryptograficzne funkcje porządkowe i wypełniacz szczelin.

Komunikaty J, od których zależy typowy obraz powietrzny

Konsument, któremu potrzebny jest tylko obraz powietrzny — wyświetlacz C2, silnik fuzji danych, brama zasilająca COP — czerpie większość wartości z niewielkiego podzbioru. To komunikaty warte wdrożenia jako pierwsze:

Nie myl J2 z J3. J2.2 to statek powietrzny w sieci meldujący o sobie; J3.2 to trasa, którą jednostka obserwacyjna melduje o obiekcie obserwowanym — może to być obiekt wrogi, nieznany lub własny bez terminala. Tożsamość trasy w J3 łączy środowisko, tożsamość, platformę, aktywność, konkretny typ i narodowość, a jakość trasy przyjmuje wartości od 0 do 15.

Struktura komunikatu serii J: słowa, bity i szczeliny czasowe

Każdy komunikat J zbudowany jest ze słów 75-bitowych: 70 bitów danych plus 5 bitów parzystości. Słowo początkowe otwiera komunikat 2-bitowym kodem formatu słowa, 5-bitową etykietą, 3-bitową podetykietą, 3-bitowym wskaźnikiem długości komunikatu (MLI) i 57 bitami pól. Słowa rozszerzające dodają 68 bitów pól; słowa kontynuacji niosą własną 5-bitową etykietę kontynuacji i 63 bity pól. Każdą szczelinę otwiera 35-bitowe słowo nagłówka z typem szczeliny i numerem trasy źródłowej nadawcy.

Wybrane dla szczeliny pakowanie decyduje, ile słów ona przenosi: 3 przy standardowym podwójnym impulsie, 6 przy Packed-2 z pojedynczym lub podwójnym impulsem, 12 przy Packed-4 z pojedynczym impulsem. Formaty pakowane i jednoodbiciowe wymieniają zapas odporności na zagłuszanie na pojemność, a nagłówek idzie zawsze podwójnym impulsem. W eterze każde 75-bitowe słowo to piętnaście symboli 5-bitowych; blok trzech słów danych chroniony jest jako trzy słowa kodowe Reeda–Solomona (31,15) — 93 symbole, po jednym na impuls — natomiast 35-bitowy nagłówek kodowany jest słowem kodowym (16,7). Przy 128 szczelinach na sekundę górna granica wynosi 1 536 słów J na sekundę; terminale wypełniają nieużywane pozycje komunikatem J31.7.

Typy komunikatów Link 16 poza serią J

„Komunikaty Link 16“ to więcej niż katalog J. Terminal obsługuje sześć rodzajów ruchu:

VMF po Link 16 przenosi komunikaty serii K opisane w naszym przewodniku po Variable Message Format. Komunikaty RTT leżą poza numeracją J, ale mają znaczenie dla każdego, kto symuluje wejście do sieci.

Który NPG przenosi które komunikaty J

Szczeliny czasowe Link 16 przydzielane są grupom uczestnictwa w sieci (NPG), każdej określonej funkcją — więc NPG decyduje też, jakie komunikaty nią płyną. Wspólne przydziały poniżej za FM 6-24.8; wiążący jest OPTASK LINK operacji, a przewodnik po projektowaniu sieci Link 16 pokazuje, jak budżetuje się szczeliny.

Dwie kwestie potykają integratorów. Kierowanie w powietrzu (J12) ma własny NPG 9, oddzielny od koordynacji uzbrojenia na NPG 18. Przekazany PPLI (J2.0) biegnie NPG 14 dla marynarki USA, ale NPG 7 dla sił powietrznych USA i korpusu piechoty morskiej.

Jak oprogramowanie korzysta z listy serii J

Kodeki. Dekoder odczytuje etykietę i podetykietę ze słowa początkowego, sprawdza je w tablicy dyspozytorskiej i przekazuje słowa parserowi pól danego komunikatu. Wskaźnik długości mówi, ile słów należy do komunikatu, więc niezaimplementowane komunikaty można pominąć bez utraty wyrównania. Generuj parsery z obowiązujących tabel MIL-STD-6016, a nie ręcznie; przewodnik polowy omawia bity zapasowe, wartości „no statement“ i wektory testowe.

Filtry. Filtrowanie na poziomie etykiet to najtańszy sposób odciążenia sieci: COP może potrzebować tylko J2, J3 i J7. Planujący przekazują filtry nadawania i filtry linii w OPTASK LINK, a J7.6 Filter Management koryguje filtry po łączu.

Bramy. Tłumaczenie to mapowanie semantyczne, a nie ponowne kodowanie. FM 6-24.8 odnotowuje, że gdy pokładowy C2P marynarki USA tłumaczył serię J na komunikaty Link 11 i Link 4A, rozszerzona treść i precyzja serii J przepadały, a jeden komunikat J mógł stać się aż ośmioma komunikatami starszych łączy — kompromisy porównujemy w Link 11 vs Link 16 vs Link 22. Link 22 ma własny katalog (zob. czym jest Link 22), więc brama Link 16 do Link 22 mapuje komunikat po komunikacie, podobnie jak most do TAK, gdzie trasy J2 i J3 stają się zdarzeniami Cursor on Target. Nasz przegląd oprogramowania bram taktycznych łączy danych obejmuje mosty JREAP, VMF i NFFI.

PDF z komunikatami serii J Link 16 i źródła oficjalne

Wiążące definicje — układy pól, reguły nadawania i odbioru, każdy bit każdego słowa — znajdują się w MIL-STD-6016 (Tactical Data Link 16 Message Standard) i STANAG 5516 (Tactical Data Exchange – Link 16). Żaden z nich nie jest publicznie dostępny do pobrania; dostęp prowadzi kanałami rządowymi i NATO, a rewizje omawia nasz objaśniacz STANAG 5516. Każda publiczna lista, łącznie z tą, to tylko streszczenie ułatwiające nawigację.

Najpełniejsza publiczna lista to rysunek I-3 FM 6-24.8, dopuszczony do publikacji w 2000 roku — przed J11, J16 i J17. SISO-STD-002-2021 publikuje układy nagłówka i słów i wskazuje MIL-STD-6016C–F oraz STANAG 5516 w wydaniach 3–6 jako wersje w użyciu. Aby zachować tę listę offline, wydrukuj stronę i wybierz Zapisz jako PDF.