Logistyka odwrotna i śledzenie demilitaryzacji w wojskowych łańcuchach dostaw

Łańcuchy dostaw właściwego przyciągają w logistyce obronnej większość uwagi analitycznej — cykle uzupełnień, prognozowanie zapotrzebowania, planowanie tras. Przepływ odwrotny, w którym mienie wraca w górę łańcucha dostaw z pododdziałów polowych do składów, utylizacji lub ponownego wykorzystania, jest mniej badany, ale nie mniej znaczący. Błędy logistyki odwrotnej tworzą zobowiązania finansowe w księgach mienia, narażają kontrolowaną technologię wojskową na niewłaściwe zwolnienie, powodują niezgodności środowiskowe i rozstrajają pulę napraw zasilającą zapas remontowy. Ten artykuł obejmuje dane, procesy i wymagania programowe dla zarządzania logistyką odwrotną w wojskowych łańcuchach dostaw — od początkowego zwrotu, przez przetwarzanie DEMIL, po ostateczną dyspozycję.

Przepływy logistyki odwrotnej w wojskowych łańcuchach dostaw

Logistyka odwrotna w kontekście obronnym obejmuje każdy przepływ mienia przeciwny do głównego kierunku zaopatrzenia: od pododdziałów polowych i składów przednich z powrotem do węzłów zaopatrzenia szczebla pośredniego lub strategicznego. Cztery podstawowe kategorie zwrotów definiują tę dziedzinę.

Zwroty sprzętu niesprawnego to najczęstsza kategoria i kategoria o największym znaczeniu operacyjnym. Komponent ulega awarii w trakcie użytkowania — siłownik hydrauliczny, moduł radiowy, skrzynia biegów pojazdu — a pododdział polowy inicjuje zwrot względem wojskowego oprogramowania do zarządzania zapasami, które prowadzi jego rozliczalność mienia. Przedmiot wraca do systemu zaopatrzenia jako nadający się do naprawy albo jako skazany, zależnie od oceny stanu sporządzonej przez technika.

Zwroty nadmiarowe powstają z obniżenia poziomów magazynowania, reorganizacji pododdziałów, wycofań z teatru działań albo redeploymentów po zakończeniu misji. Gdy autoryzowaną listę zapasów (ASL) pododdziału redukuje się lub sam pododdział zostaje rozformowany, zapasy powyżej nowego limitu wracają do systemu zaopatrzenia hurtowego lub do punktu redystrybucji. Te zwroty to sprawne mienie, które może wrócić do przepływu właściwego, ale przed redystrybucją musi zostać zwalidowane jako sprawne — przedmioty mogły ulec degradacji w niekontrolowanych warunkach magazynowania w okresie akumulacji nadmiaru.

Zwroty końca cyklu życia obejmują platformy i systemy, które zakończyły zaprogramowany okres eksploatacji, zostały zastąpione nowszą odmianą albo zostały wycofane wskutek anulowania przez biuro programu systemu uzbrojenia. Przedmioty te często zawierają komponenty o znacznej wartości rezydualnej, które można pozyskać do procesu ponownego wykorzystania lub kanibalizować na potrzeby starszych platform pozostających w służbie w innych częściach floty.

Zwroty materiałów niebezpiecznych (HAZMAT) przecinają wszystkie trzy powyższe kategorie. Każdy zwracany przedmiot, którego kartoteka NSN odwołuje się do klasyfikacji materiału niebezpiecznego — baterie, smary, płyny hydrauliczne, farby, materiały miotające, pozostałości materiałów wybuchowych — wymaga odrębnego manifestowania, segregowanego magazynowania i kierowania do utylizacji przez licencjonowaną instalację przetwarzania, magazynowania i utylizacji odpadów (TSDF). Błędna identyfikacja HAZMAT to częsty błąd w przetwarzaniu zwrotów polowych; systemy, które wstępnie oznaczają flagi HAZMAT z kartoteki NSN, istotnie ograniczają odsetek niezgodnych przesyłek.

Opcje dyspozycji na końcu przepływu odwrotnego to naprawa (utrzymanie ruchu na szczeblu składu lub pośrednim przywraca przedmiot do stanu sprawnego i ponownie wprowadza go do systemu zaopatrzenia), recykling (odzysk wartości materiałowej przez kontrolowaną segregację materiałów) oraz utylizacja (przedmiot jest niszczony lub przekazywany do strumienia odpadów, z przetwarzaniem DEMIL tam, gdzie jest wymagane). Właściwe kierowanie zależy od kodu stanu przedmiotu, kodu DEMIL, opłacalności naprawy i statusu HAZMAT — wszystkie te dane muszą zostać uchwycone w rekordzie zwrotu w momencie jego zainicjowania.

Proces zwrotu przedmiotu niesprawnego

Proces zwrotu przedmiotu niesprawnego rozpoczyna się na szczeblu pododdziału, gdy technik lub podoficer zaopatrzenia ustala, że przedmiotu nie można naprawić środkami, czasem ani umiejętnościami pododdziału — albo że został skazany przy przeglądzie. Dokument zwrotu obejmuje National Stock Number, nomenklaturę, numer seryjny dla przedmiotów podlegających ewidencji seryjnej, ilość oraz kod stanu, który decyduje o całym dalszym kierowaniu.

Kod stanu F (niesprawny — nadający się do naprawy) oznacza, że przedmiot można ekonomicznie przywrócić do stanu sprawnego, ale wymaga prac wykraczających poza możliwości pododdziału. Trafi on do zapasu remontowego wsparcia bezpośredniego lub ogólnego, gdzie trafia do kolejki napraw warsztatowych. Kod stanu H (niesprawny — skazany) oznacza, że przedmiot jest nienaprawialny lub naprawa jest nieopłacalna. Kieruje się go bezpośrednio do utylizacji. Kod stanu P (niesprawny — odzysk) obejmuje przedmioty zdawane specjalnie po to, by sprawne komponenty można było wymontować i zwrócić do systemu zaopatrzenia przed zutylizowaniem kadłuba — częsta ścieżka dyspozycji dla platform końca cyklu życia.

Fizyczny ruch przedmiotów niesprawnych z pododdziałów polowych do zapasu remontowego zależy od harmonogramowania transportu, które w środowisku teatru działań konkuruje o dostępną ładowność pojazdów z misjami dostaw właściwych. Platforma logistyki odwrotnej integruje się z systemem zarządzania transportem, aby planować odcinki przewozów powrotnych na pojazdach kończących dostawę właściwą — klasyczna optymalizacja „powrotnego przejazdu ładunkowego” (back-haul) ograniczająca przebiegi bez ładunku. Bez tej integracji przedmioty niesprawne kumulują się w magazynach pododdziałów polowych, tworząc luki w rozliczalności, gdy nie zostały formalnie zdane na wyższy szczebel, ale też nie są już używane operacyjnie.

Wymogi dokumentacyjne przy zwrocie obejmują Material Inspection and Receiving Report (DD Form 250 w środowiskach papierowych lub równoważny dokument generowany przez system), kod stanu oraz — krytycznie — kod DEMIL z kartoteki towarowej. Brakujące kody DEMIL w momencie zwrotu to jedna z najczęstszych przyczyn odrzucenia przez DRMO, ponieważ przyjmująca placówka nie może przyjąć przedmiotu bez znajomości jego ograniczenia dyspozycyjnego. Oprogramowanie, które automatycznie wypełnia kody DEMIL z pliku głównego NSN w momencie wpisania NSN do dokumentu zwrotu, eliminuje ten tryb awarii.

Analiza ekonomiczna naprawa czy utylizacja

Gdy przedmiot niesprawny trafia do zakładu utrzymania ruchu, decyzja naprawa czy utylizacja stanowi centralną analizę ekonomiczną w procesie logistyki odwrotnej. Standardowym kryterium DoD jest próg Beyond Economical Repair (BER): jeżeli szacowany koszt naprawy przedmiotu równa się lub przekracza określony odsetek kosztu wymiany, przedmiot jest skazywany zamiast naprawiany. Typowy próg wynosi 75% aktualnej ceny katalogowej z krajowego systemu zaopatrzenia, choć poszczególne biura programów mogą ustalać ostrzejsze progi dla przedmiotów o wysokiej wartości i niskiej krytyczności albo łagodniejsze dla platform niskiej gęstości, gdzie przedmiot zastępczy ma długi czas pozyskania.

Wprowadzenie ceny wymiany wymaga strumienia danych na żywo z kartoteki towarowej. Ceny katalogowe w systemie zaopatrzenia DoD są okresowo aktualizowane w miarę zawierania przez DLA nowych kontraktów i przesuwania się indeksów surowcowych. System zarządzania utrzymaniem ruchu, który buforuje ceny katalogowe lokalnie i odświeża je jedynie co kwartał, może posługiwać się ceną przestarzałą, powodując błędne przekraczanie progów BER — skazywanie przedmiotów, które przy bieżącej cenie byłyby opłacalne do naprawy, albo zezwalanie na naprawy przedmiotów, których koszt wymiany spadł poniżej szacunku naprawy. Poprawna architektura pobiera bieżącą cenę katalogową z autorytatywnej kartoteki towarowej w chwili wykonywania analizy BER, a nie z lokalnej kopii buforowej.

Wsparcie decyzyjne oprogramowania dla analizy BER wykracza poza proste porównanie progu. Dojrzały system uwzględnia czynniki dostępności: jeżeli NSN zastępczy jest na zamówieniu zaległym z czasem dostawy 180 dni, a operacyjne zapotrzebowanie floty jest natychmiastowe, efektywny koszt skazania przedmiotu nadającego się do naprawy obejmuje utratę gotowości w okresie luki zakupowej. System może przedstawić ten kontekst oficerowi utrzymania ruchu, który może autoryzować naprawę nawet powyżej standardowego progu BER z przyczyn konieczności operacyjnej — z udokumentowanym odstąpieniem uchwyconym w rekordzie zlecenia roboczego do celów audytowych.

-- BER threshold check with live price retrieval
SELECT
    wo.work_order_id,
    wo.nsn,
    wo.repair_estimate_usd,
    ip.standard_price_usd,
    ROUND(wo.repair_estimate_usd / ip.standard_price_usd * 100, 1) AS pct_of_replacement,
    CASE
        WHEN wo.repair_estimate_usd / ip.standard_price_usd >= 0.75 THEN 'BER'
        ELSE 'REPAIR'
    END AS disposition_recommendation,
    ri.requisition_status,
    ri.estimated_delivery_date
FROM work_orders wo
JOIN item_prices ip      ON wo.nsn = ip.nsn
                        AND ip.price_date = CURRENT_DATE
LEFT JOIN requisitions ri ON wo.nsn = ri.nsn
                         AND ri.status = 'BACKORDER'
WHERE wo.status = 'PENDING_BER_REVIEW';

Ustalenie BER zasilą zwrotnie prognozowanie zapotrzebowania na części zamienne przez założenie uzysku z napraw. Jeżeli 30% zwrotów nadających się do naprawy jest skazywanych na BER zamiast wracać do puli zaopatrzenia sprzętem sprawnym, model prognozowania musi uwzględnić tę utratę przy obliczaniu, ile zwrotów z napraw liczyć jako zaopatrzenie pokrywające przyszłe zapotrzebowanie. System, który nie śledzi wskaźników BER według NSN, będzie systematycznie przeceniać wkład napraw w zaopatrzenie, prowadząc do ilości zakupów przedmiotów zastępczych niższych niż konieczne.

Kodowanie DEMIL: kategorie od A do P

Demilitaryzacja (DEMIL) to proces DoD czyniący mienie wojskowe niezdatnym do jego wojskowego przeznaczenia i niemożliwym do przywrócenia do tego przeznaczenia oraz eliminujący kontrolowaną technologię wojskową z przedmiotów, które w przeciwnym razie mogłyby zostać przekazane podmiotom spoza DoD lub cudzoziemcom. Każdy NSN nosi kod DEMIL określający wymagany poziom przetwarzania przed utylizacją lub ponownym wykorzystaniem. Aktualna struktura kodów DEMIL na podstawie DoD Manual 4160.28 posługuje się systemem klasyfikacji literowej.

Proces przypisywania kodu DEMIL rozpoczyna się od pliku głównego kodów DEMIL DoD, który mapuje NSN na ich bieżące kody. Specjaliści ds. dysponowania mieniem nie przypisują kodów DEMIL od pierwszych zasad — stosują kod z pliku głównego do konkretnego przedmiotu. Kod należy jednak zweryfikować pod kątem poprawności przy zdawaniu przedmiotów, ponieważ NSN bywają okazjonalnie błędnie zakodowane w pliku głównym, a kierownicy programów mają obowiązek przekazywać wnioski o korektę do DoD DEMIL Program Office, gdy zidentyfikują błędy dla przedmiotów podlegających ich nadzorowi.

Demilitaryzacja przedmiotów niejawnych wymaga, poza procesem dysponowania mieniem, koordynacji z oficerem ochrony. Przedmiot niejawny musi zostać odeklasyfikowany lub zniszczony zgodnie zarówno z wymogiem kodu DEMIL, jak i wytycznymi klasyfikacyjnymi dla konkretnego programu. Oba zdarzenia niszczenia są często mylone — częstym błędem jest założenie, że przetwarzanie DEMIL spełnia wymóg zniszczenia z powodu klasyfikacji. Są one odrębne: DEMIL czyni przedmiot niefunkcjonalnym; odklasyfikowanie lub zniszczenie informacji niejawnych może wymagać dodatkowych kroków, takich jak degausowanie, nadpisywanie nośników danych czy niszczenie pisemnej dokumentacji technicznej związanej z przedmiotem.

Przedmioty technologii o podwójnym zastosowaniu — mające zarówno zastosowania wojskowe, jak i komercyjne, kontrolowane na podstawie Export Administration Regulations (EAR) Commerce Control List lub International Traffic in Arms Regulations (ITAR) U.S. Munitions List — często noszą kod C lub D nawet wtedy, gdy fizycznie wyglądają zwyczajnie. Precyzyjny moduł nawigacji bezwładnościowej, procesor kryptograficzny czy zaawansowany materiał kompozytowy mogą mieć kod D nie z powodu jakiejkolwiek charakterystyki letalności, lecz dlatego, że kontrolowana jest technologia, na której się opierają. Systemy informatyczne powinny prezentować klasyfikację kontroli eksportu obok kodu DEMIL w procesie zwrotu, monitując specjalistę ds. dysponowania mieniem o weryfikację zgodności przed jakąkolwiek czynnością dyspozycyjną.

Koordynacja DRMO i dyspozycja DLA

Defense Reutilization and Marketing Office (DRMO) — obecnie działające jako DLA Disposition Services — to organizacja DoD odpowiedzialna za przyjmowanie, przetwarzanie i dysponowanie obronnym mieniem nadmiarowym i zwrotnym. Gdy oficer ds. dysponowania mieniem pododdziału ustali, że przedmiot jest nadmiarowy lub niesprawny poza naprawą, jest on zdawany do lokalnej placówki DLA Disposition Services. Proces dyspozycji przebiega przez proces RTDS: Reutilization, Transfer, Donation, Sales.

Reutilization (ponowne wykorzystanie) to etap o najwyższym priorytecie. W okresie przeglądu ponownego wykorzystania (standardowo 14 dni) komponenty DoD mogą przeglądać dostępne mienie przez system internetowy DLA Disposition Services (obecnie DS2) i składać zapotrzebowania na potrzebne im przedmioty. Pododdział z zapotrzebowaniem na NSN, który jednocześnie jest utylizowany przez inny pododdział, może nabyć ten przedmiot bezpłatnie — ogromny zysk efektywności w porównaniu z zakupem nowego. Zautomatyzowane systemy wniosków dyspozycyjnych odpytują bazę DS2 o przedmioty pasujące do bieżących otwartych zapotrzebowań i ostrzegają oficerów zaopatrzenia, gdy istnieje okazja do bezpłatnego ponownego wykorzystania.

Transfer (przekazanie) następuje, gdy żaden wnioskodawca z DoD nie przejmie mienia. Agencje cywilne, weryfikowane przez General Services Administration, mogą przejąć przedmioty bezpłatnie w okresie przekazania. Donation (darowizna) rozszerza uprawnienia na administracje stanowe i lokalne oraz kwalifikujące się organizacje non-profit. Sales (sprzedaż) to etap końcowy: nieprzejęte mienie jest oferowane do zakupu publicznego, zwykle przez aukcję internetową. Wpływy ze sprzedaży trafiają do Skarbu Stanów Zjednoczonych, a nie z powrotem do pododdziału, który wygenerował zwrot.

Przedmioty z kodami DEMIL D, E, F lub P nie mogą przejść poza etap Reutilization (gdzie mogą być wydane wyłącznie wnioskodawcy z DoD o właściwym dostępie i możliwości zabezpieczenia) bez uprzedniego ukończenia wymaganego przetwarzania DEMIL. Cyfrowa platforma koordynacji egzekwuje to ograniczenie, utrzymując flagę statusu DEMIL na każdym rekordzie zwrotu i blokując systemowi możliwość przesuwania etapu dyspozycji, dopóki rekord ukończenia DEMIL nie zostanie dołączony.

Zautomatyzowane systemy wniosków dyspozycyjnych generują dokumenty zwrotu DS2 elektronicznie, wypełniają kody DEMIL i kody stanu z pliku głównego NSN oraz śledzą zegar okresu przeglądu. Gdy okresy przeglądu upływają bez zgłoszenia, system automatycznie przenosi przedmiot do następnego etapu i generuje właściwą dokumentację przekazania lub darowizny. Dla przedmiotów o wysokiej wartości alert trafia do oficera ds. dysponowania mieniem przed automatycznym przeniesieniem, umożliwiając ludzki przegląd wychwycenia przedmiotów, które powinny zostać oznaczone do szczególnego postępowania.

Logistyka odwrotna materiałów niebezpiecznych

Logistyka odwrotna HAZMAT to najbardziej regulowana poddziedzina dyspozycji w wojskowym łańcuchu dostaw. Zwracane przedmioty zawierające substancje niebezpieczne — baterie kwasowo-ołowiowe lub litowe, płyny hydrauliczne, oleje smarne, farby, rozpuszczalniki, pozostałości materiałów energetycznych i materiały zanieczyszczone PCB — muszą być obsługiwane w ramach odrębnego reżimu zgodności, który przecina zarządzanie łańcuchem dostaw z prawem ochrony środowiska.

Klasyfikacja HAZMAT dla przedmiotów zdawanych rozpoczyna się od karty charakterystyki (SDS, dawniej MSDS) powiązanej z NSN przedmiotu. System zarządzania HAZMAT, który łączy rekordy SDS z kartotekami NSN, może automatycznie oznaczać przedmioty do przetwarzania HAZMAT w chwili ich wprowadzenia do dokumentu zwrotu, zanim przedmiot zostanie przesunięty lub zmagazynowany. Bez tego powiązania pododdziały opierają się na etykietowaniu, które mogło ulec degradacji w warunkach polowych, albo na pamięci techników — obie metody zawodne, dające błędnie sklasyfikowane przesyłki.

Charakteryzacja odpadów jest wymagana przed transportem. Instytucja ochrony środowiska instalacji przegląda SDS i przypisuje kody odpadów EPA z 40 CFR Part 261 (odpady niebezpieczne charakterystyczne i umieszczone na listach). Częste wojskowe strumienie odpadów obejmują D001 (zapalne), D002 (żrące), D003 (reaktywne) oraz F002/F003/F005 (zużyte rozpuszczalniki halogenowe/niehalogenowe). Charakteryzacja określa regulacyjną kategorię wytwórcy, wymagane pakowanie, klasę zagrożenia DOT dla przewozu oraz typ TSDF uprawniony do przyjęcia odpadu.

Manifestowanie jest mechanizmem rozliczalności transportu HAZMAT. Uniform Hazardous Waste Manifest (EPA Form 8700-22) musi towarzyszyć każdej regulowanej przesyłce odpadów od wytwórcy (instalacji wojskowej) do TSDF. Manifest to dokument wielokopiowy podpisywany przez wytwórcę, przewoźnika i przyjmujący TSDF. Na podstawie 40 CFR Part 264 TSDF musi zwrócić podpisany egzemplarz wytwórcy w ciągu 35 dni. Wytwórca musi podjąć działania następcze, jeżeli nie otrzyma potwierdzenia w ciągu 45 dni, i zgłosić brak potwierdzenia stanowej agencji regulacyjnej w ciągu 60 dni.

Wymogi dokumentacji zgodności środowiskowej wykraczają daleko poza manifest. Instalacje muszą prowadzić sprawozdania dwuletnie, zapisy statusu wytwórcy i plany awaryjne. Platforma logistyki odwrotnej HAZMAT zintegrowana z systemem zaopatrzenia i modułem zgodności środowiskowej prowadzi wszystkie wymagane zapisy w jednej ścieżce audytowej, odsyłając wzajemnie numer dokumentu zwrotu zaopatrzenia z numerem manifestu i potwierdzeniem utylizacji, tak aby na każde zapytanie o zgodność można było odpowiedzieć kompletnym zapisem łańcucha przechowania.

Integracja z widocznością majątku i systemami ERP

Procesy logistyki odwrotnej generują dane, które muszą zamknąć pętlę w księdze mienia, systemie zarządzania finansami i bazie zaopatrzenia. Niezaksięgowanie tych transakcji skutkuje majątkiem fantomowym — przedmiotami pozostałymi w księdze mienia po utylizacji — uwagami audytowymi oraz zniekształconymi danymi o pozycji zaopatrzenia prowadzącymi do niepotrzebnych zakupów. Integracja z GCSS-Army, SAMS-E (Standard Army Maintenance System — Enhanced) oraz Logistics Modernization Program (LMP) na szczeblu składu to techniczny kręgosłup umożliwiający poprawne zamykanie transakcji logistyki odwrotnej.

W GCSS-Army transakcja zwrotu zaksięgowana z systemu zaopatrzenia pododdziału inicjuje zmniejszenie rekordu księgi mienia pododdziału dla danego NSN. Jeżeli przedmiot podlega ewidencji seryjnej, konkretny numer seryjny zostaje zdjęty z rekordu rozliczalności na stanie. Oficer księgi mienia otrzymuje zawiadomienie o przeglądzie i zatwierdzeniu korekty, po którym rekord zostaje zamknięty. Dla przedmiotów o rezydualnej wartości majątkowej moduł finansowy GCSS-Army księguje odpowiadającą transakcję zbycia środka, która zmniejsza saldo funduszu obrotowego pododdziału i rejestruje utylizację w księdze finansowej. Te księgowania są dowodem audytowym, którego wymagają audytorzy obronnego zarządzania finansami dla potwierdzenia, że rozliczalność mienia jest kompletna i dokładna.

SAMS-E prowadzi historię zleceń roboczych dla przedmiotów nadających się do naprawy — przyjęcie przedmiotu niesprawnego, ustalenie BER lub ukończenie naprawy oraz zwrot przedmiotu sprawnego do systemu zaopatrzenia. Ta historia zasila proces integracji obronnych systemów ERP, który łączy działalność utrzymania ruchu z aktualizacjami pozycji zaopatrzenia: gdy SAMS-E zamyka zlecenie naprawy i zwraca przedmiot do stanu sprawnego, ilość sprawna na stanie w systemie zaopatrzenia rośnie, a każde otwarte zapotrzebowanie na ten NSN jest przeglądane pod kątem anulowania, jeżeli zwrot z naprawy zaspokaja potrzebę.

Widoczność majątku w tranzycie przez proces logistyki odwrotnej to trwałe wyzwanie. Przedmiot zwrócony przez pododdział polowy i będący w drodze do placówki DRMO może spędzić dni lub tygodnie w węźle transportowym bez aktualizacji systemowej, tworząc lukę w widoczności. Systemy Total Asset Visibility (TAV), które integrują zdarzenia odczytu RFID z rekordem transakcji logistycznej, mogą wypełnić tę lukę, aktualizując położenie i status przedmiotu w miarę przechodzenia przez bramki skanujące w punkcie zwrotu, węźle transportowym i doku przyjęć DRMO. System zaopatrzenia może wtedy odzwierciedlać status przedmiotu jako „w tranzycie do utylizacji” zamiast „na stanie” lub „nieznany”, zapobiegając podwójnemu liczeniu w obliczeniach pozycji zaopatrzenia.

Ostatnim wymogiem integracji jest sprzężenie zwrotne wyników dyspozycji z systemem planowania zapotrzebowania. Gdy przedmiot zostaje sprzedany w etapie Sales RTDS, rejestruje się wpływy i sprzedany NSN. Gdy przedmiot zostaje ponownie wykorzystany — zamówiony przez inny pododdział DoD — zdarzenie ponownego wykorzystania reprezentuje zapotrzebowanie zaspokojone ze strumienia utylizacji zamiast z nowego zakupu. Rejestrowanie tych zdarzeń jako odrębnej kategorii zapotrzebowania pozwala systemowi planowania zapasów skwantyfikować, jaka część zapotrzebowania DoD na dany NSN jest zaspokajana przez ponowne wykorzystanie, a jaka przez nowe zakupy — co jest niezbędne do ustalania strategicznych poziomów zakupowych i oceny efektywności kosztowej procesu DRMO względem bezpośredniego zakupu ze źródeł komercyjnych lub rządowych.